يا أحمد صلّى اللَّه عليه و آله : هر گاه خالى بود ( از حرام ) شكم بنده‌اى و زبان خود را ( از سخنان بيهوده و فحش و غيبت و تهمت و سخن چينى و دروغ ) حفظ نمود حكمت ( دانائى بحقايق اشياء ) را به او تعليم و إلقاء كنم اگر چه كافر باشد و ليكن اگر كافر باشد حكمت و دانائيش ( در قيامت ) بر او حجت و وزر و و بال خواهد بود ، و اگر مؤمن باشد حكمت و دانائيش براى او نور ( قلب ) و راهنما و شفاى سينه‌اش خواهد بود ، پس ميداند آنچه را كه قبلا نميدانست و مىبيند آنچه را كه پيش از اين نميديد ، و اولين چيزى كه او را به آن بينا ميكنم عيوب نفس خودش مىباشد ( بطورى كه براى اصلاح آن بكوشد ) و از عيب‌جوئى مردم نمودن غافل شود و روى بر گرداند ، و بينا ميگردانم او را بدقايق نكات علمى تا اينكه شيطان بر او مسلط نگردد . يا أحمد صلّى اللَّه عليه و آله : هيچ عبادتى نزد من دوست‌تر از روزه گرفتن و خاموشى نيست ، و هر كه روزه گرفت و زبان خود را ( از گفتار لغو و سخن چينى فحش و دروغ و غيبت و افترا ) ننمايد همانند كسى است كه بايستد براى نماز و چيزى نخواند ، پس اجر ايستادن به او داده مىشود و ليكن اجر عبادت‌كننده را به او نميدهند . يا أحمد صلّى اللَّه عليه و آله : آيا ميدانى چه وقت بنده عابد مىشود ؟ معروض